τα ταξιδια μιας ψυχης

Πες μου που πας καημένη

Στα σήριαλ βουτηγμένη

Στα τραγούδια δίχως στίχο

Με θορύβους αντί για ήχο 

 

Πες μου που πας καημένη

Πες μου που θες να πας

Πόσο χαμηλά σε ρίχνει αυτός που προσκυνάς

Πόσα χαστούκια ακόμα για να ξυπνήσεις θες να φας

 

Πόσο με πονά δεν ξέρεις που αντί για μάνα σε λέω καημένη

Και αντί ψηλά να έχω το κεφάλι ,το χαμηλώνω και γελάν οι πουλημένοι 

 

Πες μου που πας καημένη

Στον πόνο βουτηγμένη

Πόσο σε ξεφτιλίζουν

Αυτοί που εις βάρος σου πλουτίζουν

Όσοι την γελοιότητα πουλάν 

Και εύσημα αποκομίζουν

 

Πες μου που πας καημένη

Στους άσχετους και σε αυτούς που δεν σε αγαπούν δοσμένη

 

Πες μου που πας κυρά μου

Μάνα γενέτειρα μου

Που πήγαν οι ήρωες σου

Και οι περγαμηνές σου 

Τον άκουγες να λέει πως τους ανθρώπους αγαπάει

Τον έβλεπες να τρέχει σε όσους έχουν ανάγκη να πάει

 

Τον άκουγες για όλους να βρίσκει ένα λόγο καλό

Τον έβλεπες και για τους κακούς να βρίσκει ελαφρυντικό

 

Τον άκουγες για δίκιο να μιλά

Τον έβλεπες να κάνει τον καθένα να γελά

 

Τον άκουγες ρήτορα , μελαγχολικό

Τον έβλεπες να ψάχνει για του κόσμου το καλό

 

Ψεύτη παραμυθά  , που υπάρχει ο άνθρωπος αυτός

Που τον είδες , μας κοροϊδεύεις

Δεν υπάρχει αυτός ο άνθρωπος πουθενά

Μόνο στο μυαλό σου ψεύτη παραμυθά        

Δεν θα μιλήσω για τον θεό

Ούτε για εκείνο που δεν έκανε

Γιατί δεν έπρεπε να το κάνει

Θα μιλήσω για εκείνον που πίρε τον σταυρό

Και για όλους θέλήσε να πεθάνει .

 

Δεν θα μιλήσω για τον θεό

Δυο λόγια για τον άνθρωπο θα πω

Για εκείνον που είχε σάρκα και οστά

Και ράγισε στα μέσα του η καρδιά

 

Δεν θα μιλήσω για τον θεό

Θα πω για τα επίγεια

Για εκείνον που την σάρκα του έσκισαν μαστίγια

Και το σώμα του ξεκρέμασαν νεκρό .

 

Δεν θα μιλήσω για τον θεό

Για το θάρρος του ανθρώπου θα σας πω

Για εκείνον που δίψασε και ζήτησε νερό

Για εκείνον που με την ανθρώπινη του δύναμη έσυρε  τον σταυρό .

 

Δεν θα μιλήσω για τον θεό

Για την ψυχή του ανθρώπου θα σας πω

Που στον προδότη του προσέφερε κρασί

Και στον άνθρωπο την ίδια του  την ζωή .  

Μάνα εσύ

Που έχεις πονέσει από όλες πιο πολύ

Και είδες τον γιο σου να τον σέρνουνε φρουροί

Να κουβαλάει έναν σταυρό και να πεθαίνει για των άλλων τη ζωή

 

Μάνα εσύ

Παιδί μεγάλωνες , και ακόμα ήσουν παιδί

Στα μαύρα ντύθηκες ο ήλιος πριν φανεί

 

Μάνα εσύ

Μητέρα όλων των παιδιών πάνω στην γη

Εσύ που πόνεσες από όλους πιο πολύ

Να κουβαλάμε δώσε μας μια γλυκιά ευχή .

 

6.52  03/01/09

Πάρε τα κουτάκια απ΄ τα αναψυκτικά

Και βάζε τα , στην άκρη ,

Πάνε μετά και πούλα τα και πάρε τα λεφτά

Και δώστα να στεγνώσει ένα δάκρυ .

Δεν σου λέω από την τσέπη σου να βάλεις

Σου λέω ότι είναι για πέταμα στην άκρη να το βγάλεις

Τα ρούχα που δεν φόρεσες πολύ

μην τα πετάς σε μια χωματερή

υπάρχουνε ψυχούλες που κρυώνουν

μπορεί μια από αυτές να ζεσταθεί .

 

πάρε τις σακούλες και βρες να τις πουλήσεις

δεν λιώνουνε στο χώμα αν τις πετάς

μα από αυτές λεφτά αν εξοικονομήσεις

στους άστεγους δυο τρόφιμα μπορείς να χαρίσεις

 

Δεν σου λέω από την τσέπη σου να βάλεις

Σου λέω ότι δεν χρειάζεσαι στην άκρη να το βγάλεις

Το μικρό σου το παιχνίδι που δεν παίζεις πια

Χάρισε το σε ένα ίδρυμα που μένουν ορφανά .

Τα παπούτσια που δεν φόρεσες πολύ

Μην τα πετάς και αφήνεις με γυμνά πόδια ένα παιδί .      

Καρδιά και σώμα

Ψυχή και νους

Σιωπές φωνάζουν μα εσύ δεν τις ακούς

 

Έχει περάσει από πάνω σου ο καιρός

Μα ταξιδιώτης είσαι πάντα μοναχός

 

Πες μου που πήγανε οι δρόμοι που ονειρεύτηκες

Τόσες αγάπες μα καμιά δεν ερωτεύτηκες

 

Δεν αντιτίθεσαι στις όποιες αντοχές

Και όμως αφήνεσαι σε αμαρτίες ερεθιστικές

 

Χρόνος δεν πέρασε και όμως έχουν περάσει

Όσα λεν πως το μυαλό σου έχουν γυμνάσει

 

Χρόνος δεν πέρασε κι όμως περνάν τα χρόνια

Παλιώνουν οι ψυχές

Σαν να ναι σε ντουλάπα που δεν άνοιξε ποτέ , παλιά σεντόνια .

 

6.33   03/01/09

 

 

Ο καθένας μας έχει ένα φορτίο
Κουβαλάει κάτι που κανείς δεν βλέπει
Κάτι βαθύ , κάτι σαν τραύμα
Που παρ΄ όλα αυτά το προστατεύει μέσα του
Για τις ανάγκες που έχουν αυτοί που τον αγαπούν
Για την μεγαλύτερη
Και πιο βαθιά ανάγκη από την αρχή του γένους μας
Από την αρχή της ανθρωπότητας
Το υπέρτατο αγαθό την αγάπη
Ανάγκη και αγαθό
Σε μία μόνο λέξη
Και προς αναζήτηση ενός μονάχα συναισθήματος
Της αγάπης
Όσα και να κουβαλάς μέσα σου
Όσα και αν σε βαραίνουν
Δεν σταματάς να την αναζητάς
Να την χρειάζεσαι
Να διψάς για λόγια που την εκφράζουν
Και όσο υπάρχουν κάποιοι που επιμένουν
Να μισούν τα πάντα γύρο τους
Να μισούν την ίδια την ζωή
Τόσο θα μεγαλώνει η αξία της
Και το πάθος για όσους την αναζητούμαι

Κάθε φορά που έρχονται γιορτές
Επέστρεφε και εκείνη
Εκείνη που την έκρυβα μέσα μου
Κάθε φορά που έβλεπα
Ανθρώπους να γελούν μαζί
Εκείνη ερχότανε ξανά .

Κάθε φορά που βρισκόμουν ανάμεσα σε κόσμο
Που γέμιζε τους δρόμους και τα πάρκα
Και εγώ αισθανόμουν πως δεν υπάρχουν
Πως κανείς δεν είναι γύρο μου
Εκείνη ερχόταν .

Με κοίταζε στα μάτια
Σαν να μου έλεγε
Είμαι εδώ
Θα είμαι πάντα εδώ
Μαζί σου
Αν έχεις εμένα
Κανέναν δεν έχεις
Αν υπάρχω εγώ για σένα
Κανείς δεν υπάρχει για σένα .

Πριν από πολλά χρόνια
Κάποιος , που ακόμα δεν κατάλαβα ποιος είναι
Κάποιος που ακόμα δεν μπόρεσα να καταλάβω καλά
Όσο και αν έψαξα , μου χάρισε ένα ζευγάρι παπούτσια
Ένα ζευγάρι ολόλευκα παπούτσια
Ήμουν βέβαιος πως θα προσπαθούσα να τα κρατήσω έτσι
Μα δεν γινόταν ήταν το μοναδικό ζευγάρι που είχα
Για αυτό λοιπόν επεδίωκα αφού τα φόρεσα
Να τα λερώσω όσο λιγότερο μπορούσα
Στον πρώτο καιρό ήταν όπως τα είχα πάρει
Ολόλευκα
Ύστερα καθώς μεγάλωνα
άρχισαν να εμφανίζονται μικροί μαύροι λεκέδες
λίγοι , ελάχιστοι όμως
έτσι τα υπέροχα παπούτσια που μου είχε χαρίσει
αυτός ο άγνωστος άνθρώπος παρέμεναν τόσο όμορφα
τόσο μοναδικά ακόμα και με τους λίγους λεκέδες
περνώντας όμως και άλλο ο καιρός
τα πανέμορφα λευκά παπούτσια μου όλο ένα και λερωνόντουσαν
παράλληλα με το να παρατηρώ τα μοναδικά παπούτσια που είχα
άκουγα πολλά για αυτόν που μου τα χάρισε
πολλές γνώμες διαφορετικές
πολλές φανατισμένες γνώμες
όλες τόσο σίγουρες
όλες τόσο απόλυτες πως τον ήξεραν
και τόσο προσηλωμένες σε αυτόν που
χάριζε τα λευκά παπούτσια
δεν μπορούσα ακόμα να το καταλάβω
όλα τόσο παράξενα
τόσο όμορφα και τρομακτικά μαζί
και τα λευκά μου παπούτσια
όλο ένα και λερωνόντουσαν
με λεκέδες με μαύρα στίγματα
με αμαρτίες , με κακίες και με βρισιές
ως που κάποια στιγμή ήρθε η φθορά
τα λευκά μου παπούτσια
άρχισαν σιγά , σιγά να χαλάνε
να ξηλώνονται
όσο και αν εγώ προσπαθούσα να τα διατηρήσω στην αρχική τους ομορφιά
και έτσι στο τέλος τα ολόλευκα παπούτσια μου καταστράφηκαν
μα ακόμα πολλοί σαν εμένα ψάχνουν αυτόν που μας τα χαρίζει

Χριστούγεννα
και για την γύμνια του μυαλού μου ψάχνω ρούχο
και για τα πάθη του κορμιού μου ένα κορμί
όχι όποιο τύχει
μα αυτό που αγαπώ
που με τυλίγει σε έναν γόρδιο δεσμό

Γιορτές
και της ψυχής το αίνιγμα επηρεάζει την ύλη μου
πώς να κλείσω τα μάτια με της χαράς το μαντίλι μου
πώς να μην φωνάξω όσα με πληγώνουν
με ποιο χαμόγελο να σφραγίσω τα χείλη μου

Ζωή
Και εγώ υποκλίθηκα στον θάνατο
Ξέχασα πως το πνεύμα είναι αθάνατο
Δεν θαύμασα το φλεγόμενο άρμα του ήλιου
Αναλώθηκα στις χαμένες ευχές ενός ξεχασμένου φίλου .